Category Archives: podcast

Και τι δεν σου είπανε ;

Άρθρο – παρέμβαση βαρυσήμαντο, πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο έγραψαν ενόψει των εκλογών του ΚΙΝΑΛ, εστιάζοντας στον Γιώργο Παπανδρέου, ο Κλεάνθης Θεοδωρόπουλος και ο Ηλίας Κολοκούρης.

Μόλις εννέα δευτερόλεπτα αντέχει ο μέσος άνθρωπος όταν διαβάζει πράγματα στο ίντερνετ, σύμφωνα με την Microsoft. Αμέσως μετά το ένατο δευτερόλεπτο, σκρολάρει παρακάτω. Μας κάνανε κοινώς, το μυαλό κουρκούτι και αδυνατούμε να διαβάσουμε δυο σελίδες. Εσείς αντέχετε να διαβάσετε ένα άρθρο για τον Γιώργο Παπανδρέου που θέλει πέντε λεπτά;

Να ανατείλει ένας ήλιος σαν φωτιά 
Ήλιος που καίει και σκορπά την ερημιά
Ν’ ανταμωθούμε μες στα μάτια όπως παλιά
Στης ομορφιάς στης ομορφιάς τη γειτονιά

Σε ένα μικρό χωριό, καταπράσινο από βλάστηση και ιδεολογία, έξω στη Γαλατία, εκεί που ο ήλιος δεν δύει ποτέ, δύο σύντροφοι συζητούν για τις επερχόμενες εκλογές. Είμαστε εκτός πραγματικότητας; Αναρωτιούνται. Και οι δύο φίλοι είναι υποστηρικτές από χρόνια ενός εκ των υποψηφίων. Έχουν λοιδορηθεί ως γραφικοί, παλιακοί, εμμονικοί. Ο ένας εκ των δύο φίλων ήταν μάλιστα γιατρός στο χωριό αλλά έφυγε πριν χρόνια τότε στα χρόνια του brain drain. Ο άλλος διδάσκει την γλώσσα στα παιδιά του χωριού. Κάθονται λοιπόν στο καφενείο και η σόμπα τους ζεσταίνει καταπράσινη:

Έτσι λοιπόν, ο καθηγητής ρωτάει τον γιατρό:

-Βρε συ γιατρέ μου, μήπως είμαι τρελός; Σάμπως έχω παραληρηματικές ιδέες;

– Γιατί; τον ρωτάει ο γιατρός.

– Μα δεν βλέπεις τι γίνεται ; Σε όποιον τολμάω να αναφέρω το όνομα του υποψηφίου που υποστηρίζω, και τι δεν μου έχουν πει ; Λες και μιλάω για έναν Παράξενο Πραγματιστή. Με κοιτούν σαν είμαι ζόμπι. 

– Ωραια και εσύ γιατί αρπαζεσαι; Άλλωστε δε λένε πως άμα αυτά που αναφέρεις και υποστηρίζουν δεν εμπίπτουν στον μέσο όρο, τότε θεωρείσαι ουτοπικός και γραφικός;

– Έχεις δίκιο! Θα το συνέχιζα και θα έλεγα πως δυστυχώς στο χωριό μας η δική μας γνώμη δεν μετράει, είναι δεύτερης διαλογής, θεωρείται αντισυμβατική και τοξική. Η σύγχρονη δημοκρατια μας έχει μετεξελιχθεί σε μια ιδιάζουσα δημοκρατία. Δηλαδή είσαι καλή/ός και χρήσιμος/η μόνον αν συμφωνείς με τη μάζα ή με αυτα που σου επιβάλλουν τα μίντια ή οι δήθεν μεγαλοπαράγοντες που κατέχουν το θέσφατο αριστείας και αξιοκρατίας. 

Συγχώρα με γιατρέ μου πάλι ξεφυγα…

-Ωραία, κάτσε να τα πούμε αναλυτικά. 

Ωραία λοιπόν θα αρχίζω να απαριθμώ και σταμάτα με αν κρίνεις πως ξεφεύγω. 

Και τι δεν μου είπανε;

-Οτι το κόμμα που υποστηρίζουμε ήταν η μοναδική αιτία της καταστροφής της χώρας και της παρακμής. Κόμμα της μίζας και της διαφθοράς. Άλλοι δε, λένε πως το κόμμα μας σαν οργανισμός δεν υπάρχει πια, έχει πεθάνει απλώς εμεις δεν το έχουμε ακόμη καταλάβει. Αν δε, τολμήσω να πω κουβέντα πρέπει να κοιτάξω αριστερά μου κ δεξιά μου για να μη φάω καμιά στραβή. Ακόμα θυμάμαι “αγανακτισμένους” συμπολίτες μου να πετάνε πέτρες και να κυνηγάνε κόσμο. Σε αντιμετωπίζουν σαν γραφικό, όμοια με το τρελό του χωριού, που λέει πως μας ψεκάζουν ή πως η γη είναι επίπεδη, ή τρίγωνη, σαν τα τρίγωνα πανοράματος. Πολλές φορές, δεν σου το κρύβω, αποφεύγω τις συζητήσεις γιατί ξέρω την κατάληξη από πριν. Για όλα φταίω εγώ, ο ψηφοφόρος, που ακόμα το στηρίζω για προσωπικό μου τάχα όφελος. Μου βάζουν τη ταμπέλα του αργόσχολου ή του βολεμένου.

-Ο γιατρός κουνάει το κεφάλι του και φωνάζει: 

“Μη συνεχίζεις γιατί όλα όσα αναφέρεις δεν θα έπρεπε να σε απασχολούν. Τα λένε άτομα με συμπλέγματα, ψυχικό σκοταδισμό και φερέφωνα των εκάστοτε αριστερών και δεξιών συμφερόντων.

Άκου λοιπον δασκαλε ΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ είπανε!

– Το κόμμα μας έκανε λάθη πολλά κ σφάλματα. Αδίκησε και προκάλεσε κάποιες φορές. Έχασε το βηματισμό, παρέκκλινε από τις σοσιαλιστικές αρχές του, αγκάλιασε παράγοντες μολυσμένους, που το μόλυναν με τη τοξικότητα τους. ΑΛΛΑ κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το έργο του. Δωρεάν παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, κοινωνική ειρήνη δημιουργία της μεσσαίας τάξης. έδωσε φωνή και βήμα σε αυτούς που βρίσκονταν πιο πριν στο περιθώριο.. Η πανδημία επισης μας έδειξε πως το ΕΣΥ που τόσο λοιδορήθηκε, κράτησε και κρατάει ακόμα το βάρος της υγείας του λαού. Τα πολυσυζητημένα ιδιωτικά νοσοκομεία έχουν γυρίσει τις πλάτες τους στη κοινωνία. Επίσης εμείς σύντροφε, όπως και η πλειοψηφία των συναγωνιστών αυτού του κόμματος, δεν είχαμε ποτέ κάποιο προσωπικό όφελος από το κόμμα. Ούτε διοριστηκαμε, ούτε ζητήσαμε να διοριστούμε, ούτε συναλλαχθηκαμε. 

Όσο για το πόσο βολεμένοι είμαστε και οι δύο μας γνωρίζουμε την αλήθεια. Φίλε μου καλέ, αδελφικέ, μα εσύ δεν έχασες εκείνη τη δουλειά κείνο το καλοκαίρι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή πήρες συνέντευξη από τον Πραγματιστή το 2016 ;

-Ναι, τελείωσε η συνέντευξη, ο Πραγματιστής μας μίλησε για τα Πανεπιστήμια και για τα Διαπολιτισμικά Σχολεία, μαζί με το πρόγραμμα Μουσουλμανοπαίδων, και πώς μπορούσε αυτό να επεκταθεί για τους πρόσφυγες. Μετά, οι προϊστάμενοι, μου στείλανε μέηλ μέσα στη νύχτα να τα μαζέψω και να φύγω και να μη λέω πολλά πολλά.

-Γιατρέ πάμε τώρα και στα του υποψηφίου μας. Εδώ να δεις και τι δεν έχουμε ακούσει. 

Και τι δεν μου είπανε;

Πως ο αρχηγός μου είναι πλέον μεγάλης ηλικίας, ήταν αρχηγός για 7 χρόνια, οπότε τι θέλει τώρα και κατεβαίνει; Μάλλον από ιδιοτέλεια, όπως έγραψε πρόσφατα και ένας “έγκριτος” συνταγματολόγος.

-Μάλιστα. Λαμπρά! Από πότε υπάρχει στη ζωή ηλικιακός περιορισμός στις δημοκρατίες; Όπως ξέρεις δεν έχει σημασία η ηλικία, αλλά το πνεύμα, οι εμπειρίες, η θέληση και δίψα για αλλαγές, για καινοτομίες. Προσφάτως είδαμε και στη χωριό μας νέους που έγιναν και πρωθυπουργοί και αντί να φέρουν κάτι νέο, ρηξικέλευθο, κυβέρνησαν με συντηρητισμό και συγκεντρωτισμό. Άρα λοιπόν το θεμα δεν είναι ηλικιακό, αλλά θέμα ιδεών, χαρακτήρα και ιδεολογίας. Και ξέρουμε καλά πως ο αρχηγός μας, ο Πραγματιστής, διαθέτει πλείστα αν όχι όλα τα παραπάνω. 

Όσο για το συνταγματολόγο, επειδή σε αυτό το χωριό έχουμε γίνει όλοι κριτές και τιμητές των πάντων, να σου επισημάνω πως τον είδα να εμφανίζεται σε εκδήλωση άλλου συνυποψηφίου μετά από αυτή του τη δήλωση περί ιδιοτέλειας. Η “Ανιδιοτέλεια” λοιπόν στο μεγαλειο της. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. 

Και τι δεν μου είπανε;

Πως ο αρχηγός ξεπούλησε το χωριό πριν κάποια χρόνια στους δανειστές αδιαπραγμάτευτα, παραδέχθηκε πως ήμασταν διεφθαρμένοι και επέβαλε τη Τρόικα. Τον αποκαλούσαν απο γερμανοτσολιά και προδότη εως  Τσολάκογλου και Πινοσέτ.

–  Τι δε σου είπανε όμως αγαπητέ μου φίλε. Το χωριό μας λεφτά δεν είχε κυρίως λόγω του προηγούμενου “μεγάλου άρχοντα” που διόρισε αγροφύλακες, που επέβαλε τη συνέντευξη έναντι του ΑΣΕΠ, που ενώ έλεγε για νταβατζήδες κατέληξε να γίνει κολλητός τους, έφερε τη χώρα στη χρεοκοπία και πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα. Ήρθε ο άλλος λοιπόν υπέγραψε μνημόνιο άδικο για τον λαό που είχε και δόσεις ρεβανσισμού και εκδικητικότητας, που επιβλήθηκαν όμως από τους Ευρωπαίους ‘εταίρους’ μας. Μάλιστα κατάφερε να δημιουργήσει και έναν μηχανισμό στήριξης που δεν υπήρχε έως τότε πανευρωπαϊκά και ο οποίος στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε και από άλλες χώρες της Ευρώπης. Αυτός λοιπόν κατηγορήθηκε ως προδότης. Αυτός που δεν έπαιξε τη χώρα στα ζάρια και στις πιθανοτητες των παιγνίων. Τώρα φίλε μου καλέ θα ήμασταν στα αζήτητα της ιστορίας και της χρεοκοπίας.

Και τι δεν μου είπανε;

Αυτός και η οικογένειά του είναι εμπλεκόμενοι σε μια Λίστα Λαγκάρντ και τζογάρισαν σε ασφάλιστρα κινδύνου και CDS και επωφελήθηκαν δήθεν από τη χρεοκοπία της χώρας.

-Τι δε σου είπανε φίλε είναι πως βγήκαν καταδικαστικές αποφάσεις από τα δικαστήρια έναντι κάποιου καμμένου τρολ, επιστημονικά αποδεδειγμένα ως ο πρώτος ψεκασμενος άνθρωπος, που κλήθηκε μαλιστα από τα δικαστήρια να πληρώσει και αποζημίωση. Βεβαίως η είδηση αυτή πέρασε στα ψηλά δεν αναρτήθηκε με πηχυαίους τίτλους στις έγκριτες εφημερίδες μας. Το τρολ αυτό μάλιστα μετέπειτα έγινε και άρχοντας της Άμυνας του χωριού μας. Πώς τα φέρνει ο καιρός αγαπητέ μου φιλε; 

Και τι δεν μου είπανε;

Ότι είναι γραφικός ο υποψήφιος μου επειδή ασκείται, κάνει καγιάκ και ποδήλατο. 

Μιλάει για έννοιες αφηρημένες, ανεδαφικές, που δεν έχουν αντίκτυπο στην κοινωνία, όπως το περιβάλλον και η κλιματική αλλαγή, η ψηφιοποίηση της κοινωνίας και η διαχείριση των δεδομένων.

-Τι δε σου είπανε σύντροφε είναι πως νους υγιής εν σώματι υγιή. Τα guidelines μάλιστα παροτρύνουν άσκηση μέτριας έντασης για 150 λεπτά την εβδομάδα (δηλ 3-4 μερες απο 45 λεπτα/μερα) . Έτσι για να κρατιόμαστε και σε τοπ φόρμα όπως ο αρχηγός μας!  

American Heart Association Recommendations for Physical Activity in Adults and Kids

Άρα λοιπόν μόνο θετικό βλέπω κάποιον να γυμνάζεται και να αθλείται. Δεν μπορώ επίσης να μην αναφέρω πως ο τωρινός άρχοντας του χωριού ασκείται και μάλιστα φέρνει και δημοσιογράφους μαζί του για να τον φωτογραφίζουν επί τούτου. Χαίρε κόμπλεξ αμέτρητο!

Στο χωριό μας έχουμε το πρόβλημα να μειώνουμε και να απορρίπτουμε πράγματα που δεν γνωρίζουμε, γιατί ως γνωστόν στο χωριό αυτό όλοι ξέρουν τα πάντα. Όταν ο αρχηγός μίλαγε για πράσινη ανάπτυξη, αυτοί σαν γνήσιοι ιθαγενείς φώναζαν για πράσινα άλογα. Όταν μίλαγε για ψηφιοποίηση του κράτους, τον έλεγαν γκατζετάκια και άνθρωπο που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Τώρα που μιλάει για ενεργειακή δικαιοσύνη και όχι για ενεργειακό μονοπώλιο, αυτό που κάποιοι θέλουν να επιβάλλουν, πάλι αντιμετωπίζεται σαν γραφικός.  Ακόμα και το ποστάρισμα στο Facebook, το Twitter, και το Instagram, αν το σκεφτείς φίλε μου καλέ, εργασία είναι! Όταν εσύ ποστάρεις, η εταιρεία του κυρίου Μάρκ Ζούκερμπεργκ κερδίζει χρήματα. Ακόμα χειρότερο είναι πως χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και εν αγνοία σου τα προσωπικά σου δεδομένα. Δουλεύεις για εκείνον και εκείνος παίρνει τα δεδομένα σου. Τα πουλάει σε ξένες εταιρείες μάρκετινγκ, μάνατζμεντ, παρεμβαίνοντας έτσι μέχρι και σε εκλογικές διαδικασίες, αν μη τι άλλο. Άρα λοιπόν, μακάρι να ακολουθήσουν και άλλοι πολιτικοί τις απόψεις αυτές, να είμαστε συνιδιοκτήτες των κοινωνικών δικτύων, για να μπει κάποια στιγμή ένας έλεγχος σε αυτούς τους κολοσσούς. Προτείνει επίσης να αρθεί η πατέντα για τα εμβόλια του κορονοϊού, ώστε και άλλες εταιρείες, ειδικά στις πιο φτωχές χώρες να μπορούν να το παράξουν. Γιατί αλλιώς βλέπω να μαθαίνει όλη η ανθρωπότητα το ελληνικό αλφάβητο, να περνάμε από όλες τις ονομασίες των μεταλλάξεων του κορονοϊού (δέλτα, όμικρον, μέχρι το ωμέγα θα φτάσουμε!)

Και τι δεν μου είπανε ;

Ότι έβαλε υπουργούς άτομα άγνωστα στην κοινωνία, τους δόθηκε μάλιστα το όνομα των κηπουρών. Κατηγορήθηκε γιατί λένε πως τα γαλατικά του δεν ειναι τοσο καλά ενω τα αγγλικά του σκίζουν!

-Είναι γνωστό πως δίνει ευκαιρίες σε νέα άτομα να αναδειχθούν και να πρωταγωνιστήσουν. Πιστεύει στη νέα γενιά και στην διαφορετικότητα. Τι δε σου είπανε είναι πως τα στελέχη αυτά οι “κηπουροί”, μετέπειτα μεταπήδησαν σε άλλες κυβερνήσεις και έγιναν υπουργοί. Φυσικά, στις άλλες κυβερνήσεις δεν αντιμετωπίστηκαν ως κηπουροί, αλλά ως σημαντικά πολιτικά στελέχη με ειδικό βάρος. Όσο για τα γαλατικά του, τα προτιμώ από το να έχω άρχοντες που λέγανε ‘Μανταμ Μερκελ’ ή το περιβόητο ‘We have already eaten the camel, we now have the queue!’. Όπως λέμε και στο άλλο το χωριό μου το Λος Άντζελες, σιγά τον πολυέλαιο και slow the many oil.

Και τι δεν μου είπανε;

Πως έριξε το χωριό στα μνημόνια, υποθήκευσε το μέλλον της χώρας, μάλιστα είχε το θράσος να ζητήσει δημοψήφισμα.

-Φίλε μου καλέ, τι δεν σου είπανε είναι πως η χώρα μας οδηγήθηκε στην χρεοκοπία από τις πρακτικές των προηγούμενων. Ο κύριος υπεύθυνος της καταστροφής, ακόμα δεν έχει λογοδοτήσει στον κόσμο. Λαλιά δεν βρήκε, μήτε ποτέ ασχολήθηκε να κάνει κάποια δήλωση, αυτοκριτική για το τι έφταιξε. Ή έστω γενικά ρε φίλε, να πει τι γνώμη έχει για την κρίση. 

Ο δικός μας πήρε ευθύνες δυσανάλογες, πλήρωσε όλα τα σπασμένα δεκαετιών. Λοιδορήθηκε όσο λίγοι. Οι άλλοι δεξιοί και αριστεροί, αφού πρώτα το έπαιξαν αγανακτισμένοι! και έστηναν Ζάππεια και έσκιζαν μνημόνια προεκλογικά τελικά κατάφεραν και πέρασαν το ποτάμι άβρεχτοι! Το καλύτερο;; Πως οι ίδιοι αυτοί υποκριτές υπέγραψαν 2 άλλα μνημόνια. Αλλά στην δική τους περίπτωση, ε όχι, τότε όλα ήταν μονόδρομος. Η άλλη επιλογή θα ήταν η χρεοκοπία. Παρουσιάστηκαν σαν εθνοσωτηρες και ευεργέτες. Τυχερό πολύ το χωριό μας που τους είχε για αρχηγούς! Πάμε πάλι! Ο δικός μας πάλι, ζήτησε το δικαίωμα να μας ρωτήσει, πριν υπογράψει τη συμφωνία. Σκέφτηκε, ας δώσουμε το δικαίωμα στον Έλληνα να αποφασίσει για το κούρεμα του χρέους, επειδή η κατάσταση είχε γίνει τοξική. Όταν λοιπόν ο Πραγματιστής αποφάσισε για δημοψήφισμα και τι δεν έγινε στο χωριό μας! Μπουρλότο!! Του Αλαλαγμού. Σύσσωμη αντιπολίτευση, εσωτερική αντιπολίτευση (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε ΒΒ και σια) και οι ξένοι ‘ηγέτες’ τύπου Σαρκοζί (Α τα μάθατε διώκεται ποινικά από τη Γαλλική δικαιοσύνη για δωροδοκία) έπεσαν να τον φάνε και τον έφαγαν…. Γιατί; Επειδή τόλμησε να ρωτήσει τον κόσμο! Και σαν να έφταναν όλα αυτά ο αθεόφοβος τότε λοιπόν που, αντί να παίξει το χαρτί της αποστασίας και να πάει σε εκλογές αποφάσισε να κάνει κάτι πολύ σπάνιο για τα δεδομένα του χωριού μας. Να δημιουργήσει κυβέρνηση Εθνικού Σκοπού με το αντίπαλο κόμμα. Επαναλαμβάνω, ο πολιτικός που εκλέχθηκε με 44% 2 χρόνια πριν, άφηνε τον πρωθυπουργικό θώκο για το καλό της χώρας. Γιατί πίστευε πως η χώρα χρειαζόταν ευρύτερες συναινέσεις. Δύσκολο να εκτιμηθεί από τους υπόλοιπους η σπουδαιότητα της πράξης του, γιατί στο χωριό μας η ευγένεια και ο πολιτισμός θεωρούνται αδυναμίες, η κουτοπονηριά και η ζήλεια επικρατούσαν πάντοτε, έναντι της ειλικρίνειας και της εντιμότητας.    

Και τι δεν μου είπανε;

Για το περιβόητο σύνθημα τάχα, το “Λεφτά Υπάρχουν” . 

Τι δεν σου είπανε; 

«Λεφτά υπάρχουν»: Όταν ο ΓΑΠ εκστόμισε την πλέον εμβληματική ατάκα της δεκαετούς κρίσης – ΤΑ ΝΕΑ

Δεν σου είπαν ότι δεν ήταν σύνθημα, αλλά το μοντάρισμα της Ελληνοφρένειας κι ύστερα πέρασε στον κόσμo, ως ψεύτικο σποτ. Να τρολάρει ένας που κάνει σάτιρα, δεκτόν, αλλά να τρολάρει ως θέση η γιαλαντζί αριστερά, αυτό δείχνει μια δημοκρατία άρρωστη, μια δημοκρατία ντεμί, μια δημοκρατία παραπληροφόρησης και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας. Όπως λέει και ο Διονύσης “Παίρνει την αλήθεια μας και μας την κάνει λιώμα, από το πόδι μας τραβά μέσα στο χώμα”. 

Δεν σου είπαν πως λεφτά υπάρχουν, ΑΝ πατάξεις την διαφθορά, αν φορολογήσεις τα ασύδοτα κεφάλαια, αν ψηφιοποιήσεις την συνταγογράφηση φαρμάκων, αν ξεπεράσεις την γραφειοκρατία. Καινούργιος πλούτος της χώρας μπορεί να είναι οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας (ηλιακή, αιολική, γεωθερμία) όταν ανήκει στον λαό της, όχι όταν συσσωρεύεται σε λίγους και εκλεκτούς. 

Μιλάει επίσης και για ενεργειακή δημοκρατία και αυτονομία για κάθε σπίτι αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. 

Τι άλλο δεν σου είπανε;

Πως δεν ήθελε να είναι τσομπάνης σου, αλλά σε ήθελε να σκέφτεσαι και να συνδιαμορφώνεις τις πολιτικές, κι ίσως να είναι κάπως μεγάλη η ευθύνη να λες “κι εγώ συμμετέχω και αποφασίζω”. Επειδή το να κάθεσαι να ταβανοσκοπείς και μετά να κριτικάρεις ή να επικροτείς είναι τεμπελιά. Σε ήθελε ενεργό πολίτη. Να ψηφίζεις και να εκλέγεις εσύ τον αρχηγό του κόμματος σου αδιαμεσολάβητα, να ερωτάσαι σε δημοψηφίσματα και να συμμετέχεις στη διαβούλευση των νομοσχεδίων! Too advanced όλα αυτά που θα έλεγε και μια ψυχή. 

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε δεκάδες άλλα σχόλια ή κριτικές για αυτόν αλλά δεν αξίζει. Γιατι? Γιατί όλα όσα αναφέραμε πιο πάνω δεν είναι επιχειρήματα. Είναι προπαγάνδα, συκοφαντίες και κουτσομπολιά. Σαν δάσκαλος εσύ ξέρεις καλύτερα από επιχειρήματα.

-Ναι έχεις δίκιο γιατρέ μου. Στο σχολείο μαθαίνουμε στους μαθητές μας πως η επίθεση στο ήθος του αντιπάλου είναι η πιο τεμπέλικη μέθοδος.  Άρα; Άρα όλα αυτά που μας είπανε είναι χειρότερα από όσα γράφει ένας σκράπας μαθητής Γάμα Λυκείου. Ο Αριστοτέλης, στο Όργανον, στο βιβλίο, θεωρούσε τις επιθέσεις ad hominem σοφιστείες, ένδειξη αληθινής έλλειψης επιχειρήματος, το να επιτίθεσαι στον άνθρωπο που διαφωνείς και όχι στο επιχείρημά του.

-Ακριβώς! Θα ήθελα επιχειρήματα σοβαρά. Αναρωτιέμαι λοιπόν. Έκανε άλλος καθαρές δημόσιες αποφάσεις στη Διαύγεια; Όχι. Γλίτωσε άλλος κανείς λεφτά από το κράτος μειώνοντας τις σπατάλες και την αδιαφάνεια μέσω της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης, τους οικονομικούς εισαγγελείς, τη Διαύγεια και το opengov; Όχι. Αυτοθυσιάστηκε άλλος κανείς εκτός από τον Αρχηγό σου; Βγήκε άλλος μπροστά στη μάχη να διεκδικήσει και να δώσει στο λαό λόγο με ένα δημοψήφισμα; Όχι. Ο άλλος έκανε μιμήσεις, υποσχόταν να χορεύει τις αγορές στο ταψί και στην πραγματικότητα έφτασε να ξεφτιλίσει ως και τον θεσμό του δημοψηφίσματος, βάζοντας ψεύτικο δίλημμα με ένα ΝΑΙ ή ΝΑΙ. Αυτό σου το είπανε;

-Όχι δεν μου το είπανε. Να σου πω κάτι;

-Ναι για πες. 

-Να μωρέ. Μου τη δίνει και λίγο όλο να μου λένε και να μου λένε. Θέλω κι εγώ να πω κάτι καμιά φορά.

-Σωστός. Τρελός. Για δέσιμο. Για πες.

– Όλα λοιπόν φίλε μου καλέ, όλα όσα είπαμε παραπάνω, δεν είναι συμπτώματα ασθένειας ή ψυχισμού, αλλά σημάδια παρακμής της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Έλλειψη αξιών και αρχών. Είναι γνωστό πως η έλλειψη επιχειρημάτων οδηγεί στην τύφλα, η τύφλα στην ύβρη και η ύβρη στην τιμωρία. Είναι η σειρά της τραγωδίας αυτή. Κάθαρση δεν ξέρω αν υπάρχει. Δυστυχώς η κουτοπονηριά, η ψευτομαγκιά, όσα γράφουνε στα σχόλια τα τρολ και τα fake news έχουν εξελιχθεί ως η μέγιστη αλήθεια. Κι είναι ανάποδος μεσσιανισμός για όλα ένας να φταίει, όπως όλα ένας θα τα σώσει. Στην εποχή μας, φίλε μου καλέ, πλέον εσύ που κατηγορείσαι ανυπόστατα, οφείλεις να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας, όχι ο άλλος που σε κατηγορεί γιατί σε κατηγορεί. Εκείνος αρκεί που το είπε ή το έγραψε.

Η κοινωνία μας πάσχει βαριά από έλλειψη προτύπων και ηγετών. Σήμερα κυβερνάνε τα συμφέροντα μεγκα-παραγόντων, συγκροτημάτων που έχουν συσσωρεύσει πλούτο, εξουσία και έχουν φτιάξει στρατιές τρόλς, υποτελών, αργυρώνητων δημοσιογράφων και influencers που υποτίθεται κατέχουν την απόλυτη αληθεια. Βλέπεις όσο πιο fake τόσο πιο αληθινό! 

-Ε ναι Λοιπόν. Εδώ, με τον Παράξενο Πραγματιστή! Με τον αίροντα τας αμαρτίας του κόσμου. Με αυτόν που τάχα φταίει για όλα. Με τον Αρχηγό, τον ένα που είχε τη μούρλα να αυτοπυρποληθεί στη μέση της πυρκαγιάς, μπας και γίνει αντιπυρική ζώνη και να του λένε κι από πάνω ότι εκείνος έβαλε τη φωτιά. Μέχρι να τον στείλουν στο πυρ το εξώτερον. Με αυτόν μέχρι τελικής πτώσεως. Τουλάχιστον νιώθω καλά μέσα μου. Δεν είμαι μπερδεμένος. Δεν νιώθω απογοητευμένος ή εξαπατημένος. Γνωρίζω πως ο πολιτικός αυτός δεν θα προδώσει ποτέ τα πιστεύω μας και τις αρχές μας. 

ΚΑΙ ΤΙ ΔΕ ΣΟΥ ΕΙΠΑΝΕ ΓΙΩΡΓΟ; 

Αλλά μην ακούς. Εμείς σου λέμε, προχώρα! Με τον Γιώργο λοιπόν! Το Γιώργο τον διαφορετικό, τον αληθινό που ποτέ δεν κρύφτηκε και δεν συναλλάχθηκε, δεν φοβήθηκε να αναλάβει ευθύνες που δεν του αναλογούσαν. Με το Γιώργο της οικολογίας, της τεχνολογίας, τον Γιώργο των διαπολιτισμικών σχολείων, του κοινωνικού αθλητισμού, της ευπρέπειας, της διπλανής πόρτας, του ανθρωπισμού και του σοσιαλισμού. Απέναντι σε κάθε φτηνή απομίμηση, τρολ και λούμπεν στοιχεία δεξιά, αριστερά και εκ των έσω.

-Πάμε Μπροστά Σύντροφοι! Η αλήθεια έστω και αργά πάντα νικάει! 

-Συνείδηση καθαρή και ψυχή ελεύθερη. Αυτός είναι ο Γιώργος! 

Οι Υπογράφοντες,

Ηλίας Κολοκούρης, 
Φιλόλογος, 

Υπ. Διδάκτωρ Νεοελληνικής ΦιλολογίαςΠανεπιστήμιο Αθηνών
Κλεάνθης Θεοδωρόπουλος,
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Πατρών,Επεμβατικός Καρδιολόγος,Ειδικευόμενος Καρδιακής Ανεπάρκειας και Μεταμόσχευσης ΚαρδιάςUniversity of California, Los Angeles-UCLA.

Περικλής Γιαννόπουλος ~ Νύκτωμα

«Νύκτωμα» (Ὡς Λῖνος· περ. «Παναθήναια», τόμ. Β’, 15-6-1901, σελ. 181)

NΥΚΤΩΜΑ

Μαλακὰ μαλακώτατα ἐτελείωνεν ἡ Ἡμέρα, προέβαινεν ἡ Νύκτα θωπευτικότατα· πλησίον σιδηρῶν πλεγμάτων προαυλίου κηπαρίου ἐκαθήμην ὡραίαν θερινήν ὥραν, ἐκφυλλίζων διανοημάτων και συναισθημάτων ἄνθη, ἐπαφίνων αὐτά, εἰς τὰ κάτωθεν ἀπλούμενα τοῦ Αἰγαίου ἀτέρμονα κουρασμένα νερά.

Δάφνης δενδρύλλιον ἐκυμαίνετο ἡδέως ἄνωθέν μου, θωπεῦον τὸν ἀέρα διὰ λευκαζόντων ἀνθέων· παρομοία, ἡ ταλαντευομένη ἀπαλά ψυχή μου, ἐθώπευε τὴν ἐρχομένην Νύκτα, διὰ παρομοίων λευκοχρόων ἀνθέων, ἀνθέων ὠχρολεύκων μεγάλων ὁλοέν ἀναδυομένων, ἐκφυλλιζομένων καὶ ἀνανεουμένων ὁλοέν.

ὥρα σιγηλή, κατανυκτικῆς ἀρμονίας τῆς ψυχῆς, ποῦ νυκτώνει παρομοίως ἐν αὐτῇ, ποῦ ἀναβλύζουν δάκρυα ἡδονικά περιχυνόμενα μυστικὰ καὶ καθηδύνοντα τὸν μύχιον κόσμον. ὥρα σιγηλὴ ποῦ ἡ ψυχικὴ μουσικὴ λύεται ἡρέμα εὶς μελωδικούς κλαυθμοὺς καὶ κινείται πόθος μητρικῆς θωπείας των όρωμένων.

Ὀλίγον ἀργυροῦν φῶς, τρέμον ἐφίλει τὰ τρέμοντα ἀτέρμονα νερά· ἀπό τῶν νυκτωμένων ἀοράτων περάτων τοῦ ψυχικοῦ ουρανοῦ πνοαὶ γλυκεῖαι περασμένων ἐσάλευον τὴν ζωήν μου· παρόμοιαι αἱ αὔραι τῆς γῆς σαλεύουν ὕδατα καὶ ἄνθη. Τί ὤρα γλυκυτάτη διὰ τὴν κάθοδον εἰς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς ! 

Ἔξωθεν ἀπό τοῦ δρομίσκου διήρχοντο σχήματα θηλέων ὑγρότατα, μὲ λεπτυνομένας ἀπὸ τὸ ἡμίφως τὰς γραμμὰς, τὰ μαλακώτατα ἡδυμελῆ σχἠματα τῶν νησιωτικῶν θηλέων, ὧν ἀπομακρυνομένων ἠκούετο ἐν τῇ προϊούσῃ σιγῇ, πότε μελωδικοῦ λαλήματος διαλελυμένη φράσις, πότε γέλωτος μακρινόν σκόρπισμα. 

Ὁλοὲν ἀμυδρότερον ἔφθανεν ὁ κάτωθεν φλοῖσβος, ὁλοὲν ἀμυδρότερον ἐθρόουν τὰ φύλλα, ὁλοὲν ἀμυδρότερον ἐφαίνοντο τὰ ἄνθη, ὁλοὲν ἀμυδρότερον ἐψιθύριζον αἱ ἀναμνήσεις καὶ δυνατώτερον γύρωθεν ἐπυκνούτο τὸ σκότος, τὸ μυρωμένον σκότος ἀπό τῶν καιομένων ἐλελισφάκων καὶ θύμων τῶν ἀρωματικών φυτῶν τῆς νήσου·

Τι ὥρα δι’ ἀπαλά φιλήματα ρέμβης ἡδονικωτάτη συνοδία· ὥρα ποῦ μαλακώνει εἰς τὴν γῆν καὶ σιγολαλεῖ ὁ ἔρως, ἀνέρχεται ἐλαφρώς ὡς θυμίαμα ἐκκλησιδίου· μακρινόν ᾄσμα ἐφήβων περνᾷ ἀπαλωτάτη θωπεία : “γιαλό γιαλό πηγαίναμε κι’ ὅλο γιὰ σένα λέγαμε”

Καὶ ὅλα ἐνύκτωναν μαλακώτατα, τρυφερώτατα ἐχάνοντο ὅλα παρομοία ἐγίνετο ἡ ψυχή μου : πέλαγος νυκτωμένον με νυκτωμένον οὐρανόν, ἀπὸ τοῦ ὁποίου ὀλίγον ἀσημένιο φῶς τρέμον ἐφίλει τὰ τρέμοντα ἀτέρμονα νερά, καὶ τὰ δημιουργήματα τῆς ψυχῆς μου ὡσὰν χανόμενα νησιά, μαντευόμενον μάζευμα σκότους, σκοτάδι μυρωμένον.  

ΛΙΝΟΣ


Κάρμα Νιρβαμή ~ Requiem

Requiem

περ. Πινακοθήκη,

Ετος Ζ’, Μάρτ. 19Ο7, σελ. 3 – 4.

Υπογρ. Κάρμα Νιρβαμή, Ξανατ. στό περ. Νέα Εστία, Τόμ. 64, 1 Ιουλ. 1958, σελ. 1024 – 25.

Συντρίμμια από βράχους κι από φύκη το πλέξαν το σπιτάκι μας στην άκρη του γιαλού. Κατώφλι του γίνονται οι αφροι και η αρμύρα και στη στέγη του απάνω αγαπούν ακόμα και σμίγουν ακόμα απελ ισμένα μέσα στον θάνατο τα κογχύλια. Από τα βάθη του πέλαγου ανέβαιναν κατρακυλώντας τα όμορφα πετράδια χρόνια και χρόνια τώρα κι απλώθηκαν χάμω στο βράχινο σπιτάκι μας και μας έστρωσαν κρεββάτια πέτρινα.

Ποιά ήταν η νεράιδα – την είδες εσύ; που μας πήρε από το χέρι, μάς επέρασε από τους βράχους, μέσα από τα νερά, απάνω από το τριζοβολητό των άμμων κι έσκυψε χαμογελώντας και μας έσπρωξε σιγά – σιγά, κι απαλώτατα στο βράχινο σπιτάκι ;

Ένα κύμα εγέλασε την ώρα που μπαίναμε, εσύρθηκε ίσα με τα πόδια μας και κάτι μάς είπε κι έφυγε. Ένα πουλί του γιαλού τ’ άκουσε, επέταξε από ένα βράχο απέναντι, έσκυψε και μας είδε κι έφυγε. Κάτι είπε στον αγέρα και τα μαλλιά μας εκινήθηκαν ξάφνου κι εφιληθήκαν από κάποιο μυστικό, αγέρινο χάδι.

Πέρα, στα βάθη, καράβια ακινητούσαν και του κάκου, μάς φαινόταν, προσπαθούσαν να χωρίσουν τον ουρανό από τη θάλασσα.

Απάνω στον γιαλό εβάραινεν ο ήλιος.

Και είπα: Ο Άγγελος της Αγάπης και της Οδύνης είναι αδελφοί. Στα βάθη μόνο τα γαλανά κι ασάλευτα των νερών κοιμάται πεθαμένη η Γαλήνη. Η καρδιά μου λαμποκοπά απάνω στα κύματα και βουλιάζει – ώ πώς βουλιάζει βαρειά από τον πόνο και πηγαίνει νάβρει απελπισμένη την αγάπη μου πεθαμένη στα βάθη των νερών…

Έβαλε το χέρι της απάνω στο χέρι μου – ω πόσο κρύο ήταν το χέρι της σαν νάβγαινε από τα βάθη του γιαλού ! και μουπε : “Πού κυττάζεις;” Ανατρίχιασα όλος και την κύτταξα.

Το σώμα της διαγράφεται έμορφότατο απάνω στο πέτρινο κρεββάτι. Ένα κύμα πάλι εγέλασε. Από το άνοιγμα ενός βράχου, απέναντι, δυο μάτια γαλανά κάποιας νεράιδας μ’ εκύτταζαν. Απάνω στη στέγη αγαπούσαν, κολλημένα, τα κογχύλια.

Το πόδι της το ένα ήταν πλεγμένο. απάνω στο άλλο σε ηδονικώτατες καμπυλότητες γραμμών και το ένα χέρι της τής ήταν προσκεφάλι και το πρόσωπό της το μισό φαινόταν και τα μαλλιά της έπαιζαν απάνω κι’ από τα κλειστά της τα ωχρότατα χείλη ανέβλυζε κι εχυνόταν αθόρυβα σ’ όλο της το πρόσωπο και σ’ όλο της το σώμα, θαρρούσες, ένα χαμόγελο.

Μπροστά μας από τη σχισμάδα του βράχου όλοι οι θεοί της θάλασσας συνάχτηκαν και τη θωρούσαν. Κι ένοιωσα, εγέμισε το βράχινο σπιτάκι μας ανοιγοκλείσματα φτερών, κι ανατριχιάσματα φιλημάτων και μέσα στη ψυχή μου έννοιωσα όλους τους θεούς της θάλασσας να γέρνουν και να τη θωρούνε…

Έβαλα τη ψυχή μου απάνω στα κύματα, τα χέρια μου απλώθηκαν απελπισμένα στη περιώδυνη μουσική του θανάτου που ανέβαινε από τα σπλάχνα του γιαλού κι απάνω στα μνήματα που ανοίγουν τα κύματα εξάπλωσα τις ελπίδες μου όλες και τις χαρές μου όλες, εκύτταξα την αγάπη μου που χαμογελούσε στα πέτρινα κρεββάτια και είπα : «Ο Άγγελος της Αγάπης και του Θανάτου είναι αδελφοί. Όταν Σου λέω πώς Σ’ αγαπώ, μην το πιστεύεις. Αν αγαπώ τα μάτια Σου τα μεγάλα τ’ αγαπώ γιατί μοιάζουν της Αγαπημένης μου. Αν αφίνω απάνω στο κορμί Σου να γέρνουν οι επιθυμίες μου όλες, το κάνω γιατί το κορμί Σου είναι όμορφο κι όταν κοίτεται ξαπλωμένο απάνω σε πετράδια του γιαλού μού ενθυμίζει την Αγαπημένη μου. Αν μ’ αρέσει η αγάπη Σου και την αφίνω να σαπίζει σιγά – σιγά το κορμί μου όλο και να διαφθείρει τη ψυχή μου και να σκάφτει όληνυχτίς τα θεμέλια του νου μου – μ’ αρέσει γιατί μοιάζει και στην έκταση και στην ωμορφιά και στην ελπίδα που δίνει του θανάτου με την Αγαπημένη μου… Ακουσε, όταν Σου λέω πως Σ’ αγαπώ, μην το πιστεύεις… Αγαπώ μίαν άλλη. Τα μπράτσα Σου του κάκου πλέκονται στο κορμί μου και του κάκου αλυσσοδένεις τον νούν μου με την αγάπη… Μια νύχτα ο πόνος εδάγκωσε κι εκομμάτιασε τη ζωή μου. Εκατέβηκα κι απλώθηκα στην αμμουδιά και είπα τον πόνο μου. Πέρα ως πέρα, γιαλό – γιαλό, χυθήκανε σε μουρμουρητό τα παρηγορητά της.

Εκείνη είναι η Μεγάλη, η Αιώνια, ή Παρηγορήτρα. Εσύ τί είσαι ; Της έδωκα εκείνη τη νύχτα τη ψυχή μου. Σ’ ένα σπασμένο βράχο στη μέση – μέση του γιαλού είναι από τότε η ψυχή μου δεμένη. Εκεί τελούνται τα μεσάνυχτα οι μυστικές και περιώδυνες ενώσεις. Οι θυγατέρες του Γέρου Ωκεανού έρχονται χαμογελούσες και μου κάνουν συντροφιά. Τα πουλιά του γιαλού με γνωρίζουν και μ’ αγαπούνε. Εκεί ανοίγονται οι φλέβες της ψυχής μου και η ζωή μου όλη χύνεται απάνω στα κύματα. Οι νεράιδες θέλουν να με λύσουν και να με σύρουν στον αέρινο χορό των. Μην αλυσσοδένεις τη ζωή μου με την αγάπη…»

Έπλεξε το κορμί της γύρω μου και μ’ εκύτταξε στα μάτια κι ανατρίχιασα.

Ναι, ναι το ξέρω, ένα μυστήριο αρμενίζει στα μάτια Σου. Όταν Σ’ αγκαλιάζω θαρρώ αγκαλιάζω τη θάλασσα όλη. Την Αγαπημένη μου. Ίσως νάσαι η μικρογραφία Eκείνης, της ‘Αληθινής… Ποιος ξέρει… Τα μυστήρια που κρύβετε οι δυό Σας ποιός τα ξέρει;… Έχεις κι εσύ τη δύναμη να ξερριζώνεις και να κομματιάζεις όπως Εκείνη βράχους και καράβια, ζωές εσύ κι αθωότητες κι Ιδανικά που σηκώνουνε κεφάλι μπροστά σ’ Εσένα. Σε κυττάζω όλη, μέσα στο βράχινο σπιτάκι μας. Σε κυττάζω όλη, και νοιώθω, δίνεις κι Εσύ τις ίδιες ελπίδες και στα μάτια Σου και στις καμ πυλότητες του κορμιού Σου νοιώθω τις ίδιες υποσχέσεις. Την απέραντη, την παντοδύναμη, την αγιάτρευτη νοσταλγία του θανάτου… Να βουτήσει κανείς με το κεφάλι μπροστά, με κλειστά τα μάτια, με τα χέρια ανοιχτά στο Μυστήριο και στο Αίνιγμα. Να μην υπάρχει πλειά, να τον πετούν τα κύματα και να τον παίρνουν πάλι και νάχει κλειστά τα μάτια και πεθαμένη τη ψυχή. Ακουσε, μην τρέμεις. Αν Σ’ αγαπώ, Σ’ αγαπώ γιατί νοιώθω πώς με πεθαίνεις ολημέρα, γιατ’ είσαι το μονοπάτι που φέρνει στην άλλη, την αιώνια, την αληθινή μου Αγάπη, γιατί νοιώθω πως μόνο τα μικρά Σου χέρια, τα λευκότατα, και μόνο τα χείλη Σου, τα ωχρότατα, και τα μεγάλα Σου μάτια μόνο μπορούν να με κάνουν να πεθάνω όλος, μην τρέμεις, να πεθάνω όλος – και το σώμα και η ψυχή.

ΚΑΡΜΑ ΝΙΡΒΑΜΗ


Θάλασσα, πυρ και γυνή, καλά τρία

Category : podcast

Η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη είναι η πρώτη φεμινιστική κωμωδία, για πολλούς. Είναι όμως;
Τα Αρχαία Σχόλια λένε “θάλασσα καὶ πῦρ καὶ γυνή, κακὰ τρία” !
Είναι τόσο μεγάλα αυτά τα κακά στην Ελλάδα σήμερα; Ποιος ξέρει;
Αλλά σήμερα θα μιλήσουμε για ένα από αυτά, για τη θάλασσα.

Ο συγγραφέας Ανδρέας Καρκαβίτσας στα Λόγια της πλώρης (1893) λέει τα ίδια με τον αρχαίο σχολιαστή:

 

“Ο πατέρας μου – μύρο το κύμα που τον τύλιξε – δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό.
– Μακριά, έλεγε, μακριά, παιδί μου, απ’ τ’ άτιμο στοιχειό!
Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασέ την· εκείνη το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα, θα σου σκάψει το λάκκο ή θα σε ρίξει πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει.
Και τα έλεγε αυτά άνθρωπος που έφαγε τη ζωή του στο καράβι, που ο πατέρας, ο πάππος, ο προπάππος, όλοι, ως τη ρίζα της γενιάς ξεψύχησαν στο παλαμάρι. Μα δεν τα έλεγε μόνον αυτός, αλλά κι οι άλλοι γέροντες του νησιού, οι απόμαχοι των άρμενων τώρα, και οι νιότεροι, που είχαν ακόμη τους κάλλους στα χέρια, όταν κάθιζαν στον καφενέ να ρουφήξουν τον ναργιλέ, κουνούσαν το κεφάλι και στενάζοντας έλεγαν:
– Η θάλασσα δεν έχει πια ψωμί. Ας είχα ένα κλήμα στη στεριά και μαύρη πέτρα να ρίξω πίσω μου.”

Στην πραγματικότητα η θάλασσα στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου κακή. Δεν είναι επικίνδυνη.
Είναι η Μεσόγειος θάλασσα, μία θάλασσα κλειστή, με μεγάλη ποικιλία ψαριών. Η θάλασσα στην Ελλάδα δεν είναι ωκεανός !

Δηλαδή, δεν έχει καρχαρίες. Έχει όμως δελφίνια! Τα δελφίνια είναι φιλικά, δεν είναι επικίνδυνα.
Συνήθως τα δελφίνια ακολουθούνε τα μεγάλα καράβια και προσπαθούν να βρουν τροφή από τα σκουπίδια των καραβιών.
Αυτό είναι επικίνδυνο. Επικίνδυνο για τα δελφίνια όμως, όχι για τους ανθρώπους!

Επίσης, στη θάλασσα της Ελλάδας υπάρχουν οι σπάνιες χελώνες Καρέττα Καρέττα και οι φώκιες Μονάχους Μονάχους.
Τις περισσότερες χελώνες Καρέττα Καρέττα τις βλέπουμε στα νησιά του Ιονίου Πελάγους.

Το Ιόνιο πέλαγος πήρε το όνομά του από την Ιώ. Χμ ! Άλλη μία ερωτοδουλειά του Δία. Φυσικά ! Μία καλή, παρθένος ιέρεια της Ήρας ήταν η Ιώ. Αλλά, επειδή ήταν παρθένος, την ερωτεύτηκε ο Δίας. Η Ήρα ζήλεψε πολύ, οργίστηκε. Ο Δίας, για να τη σώσει, μεταμόρφωσε την Ιώ σε αγελάδα. Αλλά η Ήρα ζήτησε την αγελάδα για δώρο. Φυλάκισε την Ιώ και ο Δίας την απελευθέρωσε. Τότε η Ήρα έστειλε τον Οίστρο, μία πολύ κακή αλογόμυγα (ζζζζζζζζ). Η μύγα τσίμπησε την Ιώ και η Ιώ τρελάθηκε. Πήρε τους δρόμους και έτρεχε οιστρόπληκτη. Έφτασε στο Ιόνιο πέλαγος πρώτα, και του έδωσε το όνομα. Αυτά λέει ο Οβίδιος.

Στην Ιθάκη, την Κεφαλλονιά και την Ζάκυνθο υπάρχουν πάρκα προστασίας των άγριων αυτών ζώων και μπορεί κανείς να τα επισκεφτεί, να δει πώς μεγαλώνουν και να μάθει. Στην Κέρκυρα υπάρχει έντονος ιταλικός χαρακτήρας, αφού είναι πολύ κοντά στην Αδριατική θάλασσα. Τέλος, στο Ιόνιο πέλαγος ανήκουν και τα Κύθηρα, πατρίδα της Ακαταμάχητης Αφροδίτης. Το Ιόνιο πέλαγος είναι λιγότερο τουριστικό από το Αιγαίο πέλαγος. Στα επτά νησιά των Επτανήσων μπορεί κανείς να δει τα σκούρα μπλε νερά, τις πράσινες παραλίες και τα ψηλά ορεινά εδάφη. Στο Ιόνιο πέλαγος βρίσκεται και το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου, το Φρέαρ των Οινουσσών.

Το Αιγαίο πέλαγος έχει πολύ περισσότερα νησιά. Περίπου 5.000 ! Το όνομα του Αιγαίου πελάγους προέρχεται από μία παρεξήγηση. Καθώς γύριζε ο Θησέας από την Κρήτη, έχοντας σκοτώσει το τέρας, τον Μινώταυρο, ξέχασε να βάλει λευκά πανιά στο καράβι. Γύρισε με τα μαύρα. Τα είδε ο Αιγέας “Πάει το παιδί μου” σκέφτηκε, και έπεσε στη θάλασσα από το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και πνίγηκε. Πλαφ ! Μέγα λάθος.

Μέγα λάθος όμως είναι και ο φόβος απέναντι στη θάλασσα της Ελλάδας. Η θάλασσα, όπως και η γυναίκα, αλλά και η φωτιά, έχει τους νόμους της. Τα θαλάσσια σπορ είναι ωραίο χόμπυ, αλλά θέλουν προσοχή. Επίσης, θάλασσα και αλκοόλ δεν πάνε παρέα. Όταν έχει μελτέμι (φσσσσσ) στο Αιγαίο πέλαγο, φυσάει πολύ. Τότε προσέχεις, για να έχεις. Η θάλασσα είναι δίκαιη. Όταν την ξέρεις, σε ξέρει και εκείνη. Κολυμπάς με προσοχή, όταν δεν ξέρεις και με πίστη, όταν ξέρεις. Απερίσκεπτα πράγματα δεν κάνουν οι σωστοί κολυμβητές. Ο καλός θαλασσινός σέβεται τη θάλασσα, όπως ο καλός εραστής σέβεται τη γυναίκα. Τα ρεύματα δεν είναι πολύ δυνατά, αλλά όταν είναι δυνατά, θέλουνε μυαλό.

Περισσότερα πράγματα για το Ιόνιο και το Αιγαίο Πέλαγος θα πούμε σε επόμενο επεισόδιο.
Είπαμε. Η θάλασσα στην Ελλάδα δεν είναι ωκεανός. Αλλά δεν είναι και λίμνη !

 


Ένα τραγούδι για τη Δύση (Το Γουέστ)

Category : podcast

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ! Από τα πρώτα ρεμπέτικα της Αμερικής. Ζεϊμπέκικο. Ηχογραφήθηκε το 1935 στο Σικάγο. Ο τίτλος, ΤΟ ΤΟΥΣΤ, προήλθε από τυπογραφικό λάθος. Ο ορθός τίτλος είναι ΤΟ ΟΥΕΣΤ. Έτσι πρωτοκυκλοφόρησε το 1920, στο Σικάγο, με ερμηνευτή τον Επαμεινώνδα Ασημακόπουλο. Εδώ ερμηνεύει ο Επαμεινώνδας Ασημακόπουλος και ο Χαρίλαος Πιπεράκης. Ορχήστρα με κρητική λύρα (Χαρίλαος Πιπεράκης) και λαούτο (Επαμεινώνδας Ασημακόπουλος).
Πάνος Κωνσταντόπουλος

 

ΤΟ ΓΟΥΕΣΤ

Πήγα και στο Σαν Φραντσίσκο,
όλο μερακλήδες βρίσκω
Σακραμέντο και Βαλέο,
τι έχω πάθει δε στο λέω

Σακραμέντο και Λοντάι,
ο Θεός να σας φυλάει
Στο Σολέκι και στο Μπιούτι,
μου τη σκάσαν στο μπαρμπούτι

Πήγα για να πάρω τσέντζι,
δεν μ’ αφήκαν ούτε σέντζι
Και στο Σάουθ οι σφουγγαράδες,
χάσανε πολλούς παράδες

Χάσανε πολλούς παράδες
και στο Σάουθ οι σφουγγαράδες
Βρε τους τυλίξανε στα ζάρια
και τους φάγαν τα σφουγγάρια

Και τους φάγαν τα σφουγγάρια,
τους τυλίξανε στα ζάρια
Βρε παίζαν με γιομάτο ζάρι
και δεν παίρνανε χαμπάρι

Λεξιλόγιο :

Λοντάι = Long Island
Σολέκι = Salt Lake City
τσέντζι = change
σέντζι = cent
σφουγγαράδες = αυτοί που ψαρεύουν σφουγγάρια, σπόγγους
παράδες = ο παράς= τα λεφτά (τούρκικο)
ζάρια, το ζάρι = τυχερό παιχνίδι (dice)
παίρνω χαμπάρι = αντιλαμβάνομαι, καταλαβαίνω

 


Ένας θησαυρός για το Καλλιμάρμαρο (131 μ. Χ)

Category : podcast

 

Δημήτρης Καμπουράκης “Μια σταγόνα ιστορία – μέρος τρίτο”

Ένας θησαυρός για το Καλλιμάρμαρο (131 μ. Χ)

Το Παναθηναϊκό Στάδιο ή Καλλιμάρμαρο, είναι ένα από τα παλιότερα στάδια στον πλανήτη, καθώς στέκει στην ίδια ακριβώς θέση εδώ και 2.340 χρόνια. Πήρε το όνομά του από τον Λυκούργο, ο οποίος το 330 π.Χ. αποφάσισε την κατασκευή του. Αυτό που βλέπουμε σήμερα διασχίζοντας τη λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου (δηλαδή πάνω από εκεί που κυλούσε παλιά ο περίφημος ποταμός Ιλισός) είναι το στάδιο όπως ανακατασκευάστηκε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες και εγκαινιάστηκε στις 25 Μαρτίου 1896 από τον βασιλιά Γεώργιο. Η ανακαίνιση πραγματοποιήθηκε με έξοδα του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, του οποίου ο ανδριάντας κοσμεί σήμερα τη δεξιά είσοδο του σταδίου.

Όμως το στάδιο λειτουργούσε ήδη από το 330 π.Χ. Στην πρώτη του εκδοχή, ένα λίθινο τείχος υψωνόταν περιμετρικά του στίβου, ενώ οι θεατές κάθονταν κατάχαμα στις αμφιθεατρικές πλευρές του λοφίσκου. Υπήρχαν μόνο λίγες ξύλινες εξέδρες, για τους άρχοντες της πόλης, τους ιερείς, τους ξένους πρέσβεις και τα παιδιά των πεσόντων σε πόλεμο.

Τη ρωμαϊκή εποχή, τοποθετήθηκε για πρώτη φορά πεντελικό μάρμαρο γύρω από τον στίβο, αλλά όχι στο ύψος του σημερινού. Η ιστορία αυτής της επιμαρμάρωσης είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Πραγματοποιήθηκε το 131 μ.Χ. από τον περίφημο Ηρώδη τον Αττικό, μαζί με δεκάδες ακόμα υπέροχα κοινωφελή έργα, όπως το γνωστό θέατρο κάτω απ’ την Ακρόπολη.

 

Ο Ηρώδης ο Αττικός ήταν κάτοχος μιας μυθικής περιουσίας, την οποία κληρονόμησε από τον πατέρα του, Αττικό. Σκάβοντας σε ένα κτήμα που διέθετε στον Μαραθώνα, ο Αττικός είχε βρει κάποτε θαμμένο έναν τεράστιο θησαυρό σε χρυσάφι, πιθανότατα από τον καιρό των Περσικών Πολέμων. Επειδή τρόμαξε από την αξία των ευρημάτων, έγραψε στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Λεύκιο Βέρο, ρωτώντας τον τι να κάνει με τον θησαυρό, καθώς, σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο, αυτός ανήκε στο δημόσιο.

Η αυτοκρατορική απάντηση ήταν η εξής “Χρω οις εύρες” – “Χρησιμοποίησε ό,τι βρήκες”.

Ο Αττικός, για να έχει ήσυχο το κεφάλι του, επανήλθε με νέα επιστολή προς τον Λεύκιο Βέρο, στην οποία εξηγούσε ότι το ποσό ήταν τερατώδες – η δεύτερη απάντηση ήταν “παραχρώ τω ερμαίω” – “Χρησιμοποίησε πλήρως το εύρημά σου”, δηλαδή.

Από εκείνη τη στιγμή, ο Αττικός άρχισε να ξοδεύει τα λεφτά σε κοινωφελή έργα, δουλειά που συνέχισε και ο γιος του, Ηρώδης ο Αττικός. Όταν το 127 μ. Χ. ο Ηρώδης ορίστηκε επιμελητής των Παναθηναίων, τα οποία διοργανώνονταν αδιαλείπτως από την αρχαιότητα, υποσχέθηκε στην πόλη ότι η επόμενη γιορτή θα γινόταν σε μαρμάρινο στάδιο. Τότε ήταν που κατέβαλε τα χρήματα για την επιμαρμάρωση, που έγινε με μάρμαρο απ’ τα λατομεία της Πεντέλης.

Επειδή όμως ο Ηρώδης κατάργησε ένα επίδομα που είχε θεσπίσει ο πατέρας του υπέρ όλων των Αθηναίων πολιτών και πληρωνόταν από τον θησαυρό, ο απλός κόσμος τα έβαλε μαζί του – κάποιοι προτιμούν τα επιδόματα σε χρήμα από τα μεγάλα έργα.

Έλεγαν οι σύγχρονοί του “ευ επωνομάσθαι Παναθηναϊκόν, κατεσκευάσθαι γαρ αυτό εξ ων αποστερούνται πάντες Αθηναίοι” δηλαδή “σωστά ονομάστηκε Παναθηναϊκό, αφού κατασκευάσθηκε με όσα στερήθηκαν όλοι οι Αθηναίοι”.

Σήμερα το Καλλιμάρμαρο αποτελεί ένα στολίδι της Αθήνας, το οποίο μπορεί βέβαια να χρησιμοποιηθεί μόνο για εκδηλώσεις και όχι για επίσημους αγώνες. Ο λόγος δεν είναι μόνο η έλλειψη υποδομών για σύγχρονους αγώνες, κάτι που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με προσεκτικές παρεμβάσεις, αλλά το γεγονός ότι οι στροφές του στίβου είναι πολύ κλειστές, εντελώς έξω από τους σημερινούς αθλητικούς κανονισμούς. Παραμένει όμως το κομψότερο στάδιο στον κόσμο.

 

Από το βιβλίο του Δημήτρη Καμπουράκη Μια σταγόνα ιστορία – μέρος τρίτο


Ένα τραγούδι για τη Νέα Υόρκη

Category : podcast

Πολύ ωραίο ζεϊμπέκικο, ρεμπέτικο τραγούδι των Ελλήνων της Αμερικής.
Τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι λαϊκά τραγούδια του απλού κόσμου. Έχουν ως θέμα τον υπόκοσμο, τις παράνομες ουσίες και τον έρωτα. Μοιάζουνε αρκετά με τα αμερικάνικα μπλουζ.

Ο “Πινόκλης” Προέρχεται από επιθεώρηση, δηλαδή κωμικό θέατρο εποχής. Με χιούμορ και πίκρα, το τραγούδι λέει την ιστορία ενός Έλληνα που έζησε στην Νέα Υόρκη. Στην Αμερική, ο ήρωας του τραγουδιού δεν δούλεψε, αλλά ασχολήθηκε με τα τυχερά παιχνίδια. Το όνομα που πήρε, “Πινόκλης” είναι από το τυχερό παιχνίδι “pinochle.”

Η σύνθεση του τραγουδιού έγινε από το Δημοσθένη Ζάττα και η  ερμηνεία του από το γνωστό ρεμπέτη της Αμερικής Γιαννάκη Ιωαννίδη. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στη Ν. Υόρκη, το 1928. Ορχήστρα με βιολί και πιάνο.
Ε, ρε μεγαλεία !
Εις τον Πειραιά γεννήθηκα και τ’ όνομά μου είναι Τσόκλης
Εις τον Πειραιά γεννήθηκα και τ’ όνομά μου είναι Τσόκλης
μα εδώ ξαναβαφτίστηκα και γίνηκα Πινόκλης
μα εδώ ξαναβαφτίστηκα και γίνηκα Πινόκλης

Κακούργα ύπαρξις !

Εις τον Πειραιά καθόμουνα κει μες στο Πασαλιμάνι
Εις τον Πειραιά καθόμουνα κει μες στο Πασαλιμάνι
μα στο Νιού Γιόρκι κάθομαι στο Μάντισον σε χάνι
μα στο Νιού Γιόρκι κάθομαι στο Μάντισον σε χάνι

Ε, ρε Χριστούλη μου!

Και ξέρ(ε)τε ρε αρκαντάσηδες πώς μπερδεύτηκεν ο κόμπος
Και ξέρ(ε)τε ρε αρκαντάσηδες πώς μπερδεύτηκεν ο κόμπος
γιατί την ανακάλυψε αυτή τη γη ο Κολόμπος
γιατί την ανακάλυψε αυτή τη γη ο Κολόμπος

Κατέβα να σε κεράσω Χριστούλη μου!
Ωχ μάνα μάνα!

Όιντα!

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Τσόκλης : χαϊδευτικό του ονόματος “Θεμιστοκλής”

Ο Πινόκλης: ελληνοαμερικάνικη λέξη, αυτός που παίζει πολύ χαρτιά και τυχερά παιχνίδια

Το Νιου Γιόρκι: η Νέα Υόρκη

κει: εκεί

το χάνι: ξενοδοχείο βρώμικο, χωρίς στοιχειώδη καθαριότητα και ανέσεις

ο αρκαντάσης, οι αρκαντάσηδες: ο αδερφός

μπερδεύομαι: περιπλέκομαι

ο κόμπος: το δέσιμο, το πεπλεγμένο σκοινί

Εδώ, μεταφορικά: η κατάσταση περιπλέχθηκε.

Ο Κολόμπος: Ο Χριστόφορος Κολόμβος, ο Ιταλός θαλασσοπόρος που ανακάλυψε την Αμερική το 1492.

Και μία νέα εκτέλεση του τραγουδιού:

 


Τα Θεοφάνεια της Μανταλένας

Category : podcast

Τα Θεοφάνεια ή Φώτα γιορτάζουμε την βάπτιση του Ιησού Χριστού από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο ή Βαπτιστή. Ο μεγάλος αγιασμός γίνεται ανήμερα τα Θεοφάνεια στις 6 Ιανουαρίου. Μια μεγάλη πομπή σχηματίζεται και παίρνει το δρόμο που οδηγεί στη θάλασσα ή σε κάποιο ποτάμι, μπορεί και σε μια δεξαμενή. Μπροστά τα εξαπτέρυγα, πίσω οι παπάδες με τα καλά τους άμφια, ύστερα οι αρχές του τόπου και παραπίσω το πλήθος. Στις πόλεις η πομπή γίνεται πιο πλούσια με τη μουσική και τη στρατιωτική παράταξη.

Όταν γίνει ο αγιασμός, ρίχνει ο παπάς το Σταυρό στο νερό, πραγματοποιώντας έτσι τον Αγιασμό των Υδάτων. Το πιάσιμο του Σταυρού γίνεται από κολυμβητές, τους λεγόμενους Βουτηχτάδες, κατά την τελετή της Κατάδυσης του Τιμίου Σταυρού. Νεαρά κυρίως άτομα βουτούν στα παγωμένα νερά για να πιάσουν τον Σταυρό και να λάβουν την ευλογία του ιερωμένου, αλλά και να δεχθούν τις τιμές και τις ευχές των συντοπιτών τους. Οι καμπάνες ηχούν χαρμόσυνα, το ίδιο και οι σειρήνες των πλοίων.

Οι Βουτηχτάδες είναι άνδρες πάντα. Καμιά φορά όμως…

Το νου σου βρε, θέλω να τον πιάσεις και φέτος τον σταυρό!

Γυναίκα : Κάθε χρόνο τα ίδια του λες!
Γυναίκα 2: Για το καλό της δουλειάς μας, κόρη μου… Έλα, γιε μου, να βάλεις αυτό το φυλαχτό.
Γιος : Κι άλλο φυλαχτό καλέ μάνα ; Είπα. Θα τον πιάσω.
Γυναίκα : Πέντε χρόνια τώρα συνέχεια ο Λάμπης μας κερδίζει.
Πατέρας : Το νου σου στο Γρηγόρη και στο Σωτήρη. Μάθανε, λέει, στον Πειραιά κάτι αλλιώτικες βουτιές.
Γιος : Ουφ!  Αφήστε με! Πάω να πιάσω μια καλή θέση! Γεια σας!
Παπάς : Εν Ιορδάνει βαπτιζομένου σου, Κύριε,
Μανταλένα, όπως σου είπα,
Η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις,
Έτοιμη να είσαι,
Του γαρ γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρησεν…
Γυναίκα : Φοβάμαι, φοβάμαι!
Παπάς : Αγαπητόν, Σε, υιόν ονομάζουσαν.
Και το πνεύμα εν ειδει περιστεράς, εβεβαίου του λόγου το ασφαλές.
Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ.
Ο επιφανής Χριστέ ο Θεός
Προσοχή, έτοιμη,
Και τω κόσμω φωτίσας Δόξα Σοι.
Δέσποτα, Συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό. Μανταλένα! 
Μανταλένα : Τρέμω…
Παπάς : Σκασμός!  Εγώ διατάζω!
Γυναίκα: Ο σταυρός έπεσε μπροστά! Μπερδεύτηκε στα βρωμομάνικα του παπά!
Μανταλένα : Τον έπιασα!  Τον έπιασα!
Παπάς : Τι; Έπιασες τον σταυρό εσύ ; Πρώτη φορά γίνεται αυτό, μετά από εκατό χρόνια, από τότε που η γιαγιά μου…
Μην είναι σημείον εξ ουρανού ; Τι λέτε εσείς, Χριστιανοί ;
Αν είναι, Κύριε, το θελημά σου, Κύριε !
Μα τότε, Χριστιανοί, μήπως το αδικησαμε το ορφανό ;
ΟΛΟΙ: Ναι, ναι, το αδικήσαμε
Παπάς: Εφόσον, λοιπόν, το αδικήσαμε πρέπει να επανορθώσουμε το άδικο και να φανούμε καλοί χριστιανοί και όχι χριστιανοφάγοι !
Μανταλένα: Σαν πολλά τα λες θα μας καταλάβουνε…
Παπάς: Ο νόμος λέει “πίστευε και μη ερεύνα”
Εφόσον, λέω, το αδικήσαμε το ορφανό θηλυκό…
Μανταλένα: Θηλυκό κι εσύ… Καπετάνιο με λένε!
Παπάς: Σκασμός!
Πρέπει, λέω, να επανορθώσουμε το άδικο!
Λοιπόν, από αύριο όποιος δεν πηγαίνει με τη βάρκα της δούλης του Θεού Μανταλένας…
Μανταλένα: του δούλου καπετάνιου !
Παπάς: …Της δούλης του Θεού καπετάνισσας Μανταλένας…
Μανταλένα: Δούλου δούλου σου λέω ! !
Παπάς: Μα δεν είμαι Θεός, ούτε γιατρός, να σου αλλάξω το φύλο, που μ’ έπρηξες ευλογημένη!
Λοιπόν, είπα και ελάλησα, από αύριο όλοι με τη βάρκα της!
Μανταλένα: Όχι όλοι, μου φτάνουν και οι μισοί!
Παπάς: Βούλωσ’ το γιατί τον ξαναρίχνω τον σταυρό στη θάλασσα ! Α!
Και όποιος, λέω, δεν πηγαίνει με τη βάρκα της, θα τονε γράφω στα δικά μου τα τεφτέρια.
Και ο γέγραπται γέγραπται
και δεν ξεγέγραπται ! Σύμφωνοι ;
ΟΛΟΙ: Σύμφωνοι!
Παπάς: Τότε συγχώρεσέ τους, Θεέ μου, και αυτούς, και εμένα, και εμένα,
και ευλόγησον πάλι το αμαρτωλό Ασπρονήσι Σου, που μετανοεί.
Αμήν.
(Αψού)
Πατέρας: Σφύρα ρε ακαμάτη, σφύρα βρε ανάξιε!
Ούτε το σταυρό μωρέ, δεν ήσουν άξιος να πιάσεις
και τώρα κοίτα…
Κοίτα καταδίκη!
Μανταλένα: Δεν θέλω άλλους για τη βάρκα μου, φτάνουνε για σήμερα! Άντε !…